زماني كه خورشيد آهنگ غروب ميكند و غوغاي دوار انگيز زمين جاي خود را به آرامش و سكوتي عميق ميسپارد و تيرگي شب بر آسمان حكمفرما ميشود.

لحظاتي كه ستارگان زيبا با حركتي يكنواخت در گنبد نيلگون آسمان درخشيدن آغاز ميكنند.

هنگامي كه صداي مرغ شب با آواز ملايم و سوزناك ملاحان تواْم شده و سكوت شب را بر هم ميزنند.

وقتي كه نسيم سرمست شبانگاه با وزيدن خود داستانهائي از عشقهاي گذشته ميسرايد.

موقعي كه پروانه با شمع مشغول راز و نياز است و به دور او طواف ميكند،من با بي صبري تمام در كنار پنجره اي كه به روي تو باز ميشود و گلبوته هاي زيبا اطرافش را فرا گرفته اند،ايستاده و منتظر ديدن تو هستم.

اگر بداني كه چقدر دوستت دارم و چگونه در اشتياقت ميسوزم به هر كجا كه مينگرم تو را مي بينم.

اگر بداني كه چطور هر روز بيشتر از روز پيشين براي ديدارت لحظه شماري ميكنم.....

آه ، اي پرندگان،اي ماه،اي نسيم،به كسي كه آني از نظرم دور نمي شود،آري به او بگوئيد كه چشمي به راه تو دوخته شده،به اوتألمات خاطر مرا برسانيد و به او بگوئيد كه منتظر توست.

آري منتظر توست